Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie budowy parkingu

 
Poznań, dnia …………………………… roku

SKARGA

w sprawie:
„A”
ul. ………………………….
……………………………………

adres do doręczeń:
ul. ………………………………
…………………………………………

- s k a r ż ą c e g o -

zast. przez adwokata:
Tomasza Guzka
Adwokacka Spółka Partnerska Grzybkowski&Guzek
61-762 Poznań, ul. Dominikańska 3

- c/a -

1. „B”
Al. …………………………
……………………………………

2. „C” Sp. z o.o.
ul. ……………………………
………………………………………

- u c z e s t n i k ó w   p o s t ę p o w a n i a -

sygn. akt SKO-GP-……………………



Wojewódzki Sąd Administracyjny
ul. ……………………
………………………………

za pośrednictwem:

Samorządowego Kolegium Odwoławczego
Al. ……………………………
………………………………………

W imieniu skarżącego, z powołaniem na pełnomocnictwo do jego reprezentowania w aktach sprawy, składam

s k a r g ę

na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ………………………… roku, sygn. akt SKO-GP-…………………………….
Przedmiotową decyzję zaskarżam w całości i wnoszę o:

I. stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa,

ewentualnie o:

II. uchylenie zaskarżonej decyzji,

a nadto o:

III. wstrzymanie wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania,

IV. przyznanie skarżącemu prawa pomocy i zwolnienie go od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w tej sprawie,

V. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucam:

I. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – 105 § 1 kpa, w związku z art. 64 § 2 kpa, poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy w braku podpisania odwołania organ winien wezwać skarżącego do uzupełnienia jego braków, a nie mógł umorzyć postępowania,

II. obrazę prawa materialnego – art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, iż aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z przyłączem kanalizacji deszczowej, w sytuacji gdy przedmiotowy teren ma charakter terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego ustala się zakaz wprowadzania funkcji kolidujących (uciążliwych), bądź generujących duży ruch samochodowy a zwłaszcza samochodów ciężarowych,

III. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 138 § 2 kpa, w zw. z art. 106 § 1 kpa w związku z art. 6, 7, 10, 15 i 77 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji pomimo uprzedniego nierozpoznania przez organy administracji zażaleń złożonych przez „A” na postanowienia wydane w toku postępowania w trybie art. 106 kpa, a w konsekwencji brak zapewnienia „A” czynnego udziału w każdym stadium postępowania,

IV. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 106 § 1 kpa w związku z art. 6, 7, 10 i 15 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji pomimo, iż organ ten nie doręczył „A” postanowień wydanych w toku postępowania przez Zarząd Dróg Miejskich, Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, a w konsekwencji nie zapewnił „A” czynnego udziału w tych stadium postępowania,

V. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie „A” wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

VI. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 138 § 2 kpa, w zw. z art. 24 § 3 kpa, w związku z art. 7 i 8 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji mimo, iż decyzję przygotowały i wydały osoby – pracownicy organu administracji publicznej – …………………… oraz ………………… podlegający wyłączeniu od rozpoznania niniejszej sprawy,

VII. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów, o przeprowadzenie których wnioskowało „A” w toku postępowania,

VIII. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – art. 8, 77 § 1 oraz 80 kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący.


U Z A S A D N I E N I E


I.

Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Z tych powodów decyzję należy uznać za wadliwą. Winna być uchylona, a postępowanie winno zostać w całości przeprowadzone przez organ administracji w sposób prawidłowy.

II.

Organ orzekający w sprawie niezasadnie umorzył postępowanie.
Odwołania złożone w niniejszej sprawie omyłkowo nie zostały podpisane przez pełnomocnika skarżącego. Zawierało zatem brak formalny, o którym mowa w art. 64 kpa. Zgodnie z § 2 tego przepisu jeżeli podanie nie czyni zadość innym (niż podanie adresu wnoszącego) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, brak podpisu na odwołaniu jest brakiem formalnym usuwanym w trybie art. 64 § 2 kpa¹. Nie ma natomiast żadnych podstaw do umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na brak podpisania środka odwoławczego, również przez pełnomocnika.
W związku z powyższym wnoszę jak w petitum skargi.

III.

Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy orzekający w tej sprawie rażąco naruszyły przepisy art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie z art. 59 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
W zaskarżonej decyzji organ przyjął, że skoro plan uchwalony w 1994 roku zakładał istnienie i rozbudowę zakładów przemysłu samochodowego, to idzie za tym konieczność zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Stanowisko organu jest całkowicie nietrafne.
W 2003 roku, decyzjami z dnia ……………………. roku, sygn. akt UA.UIV…………………… i z dnia …………………… roku, sygn. akt UA.UIV…………………, Prezydent Miasta ………………… odmówił spółce ………………… Sp. z o.o. budowy na przedmiotowym terenie tymczasowych powierzchni odkładczych.

Dowód: 1. decyzja z dnia …………………… roku, sygn. akt UA.UIV…………………… – w aktach sprawy,
2. decyzja z dnia …………………… roku, sygn. akt UA.UIV……………………… – w aktach sprawy.

W każdej z decyzji organ uznał, iż „przedmiotowy teren ma charakter terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego ustala się zakaz wprowadzania funkcji kolidujących (uciążliwych), bądź generujących duży ruch samochodowy a zwłaszcza samochodów ciężarowych”. Plan z 1994 roku nie zakładał rozbudowy na tym terenie zakładów …………………….
Od 2003 roku sytuacja na przedmiotowym terenie nie uległa zmianie. Teren nadal jest objęty znaczną zabudową mieszkalną jednorodzinną. Znajdują się na nim osiedla mieszkaniowe.
W 2003 roku Prezydent Miasta ………………… uznał, iż przeznaczenie terenu uniemożliwia posadowienie na tym terenie tymczasowych powierzchni odkładczych. W analogicznych warunkach w 2005 roku zezwolił na posadowienie na tym terenie parkingu dla samochodów osobowych.
Takie działanie rażąco narusza prawo, co uzasadnia zmianę przedmiotowej decyzji i orzeczenie jak na wstępie.

IV.

Organ wydający zaskarżoną decyzję rażąco naruszył art. 138 § 2 kpa w związku z  106 § 1 kpa.

A/

W myśl art. 106 kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
Istotny charakter postępowania toczącego się w trybie art. 106 kpa podkreśla orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem NSA „postanowienie zapadłe w trybie art. 106 kpa jest postanowieniem wydanym w toku tzw. współdziałania organów. Jego treść mieć będzie niewątpliwie znaczenie przy wydawaniu rozstrzygnięcia głównego”². Z tego względu orzecznictwo podkreśla, iż postępowanie takie winno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, gdyż dotyczy tej samej kwestii materialnej o jakiej będzie mowa w przyszłej decyzji³, a także winno być prowadzone przy zachowaniu gwarancji przyznanych stronie przepisami kpa. Każda strona winna mieć zapewniony czynny udział w każdym jego stadium, a organ orzekający winien podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela⁴. Jak podkreślił NSA „wobec wagi, jaką pełni postępowanie uzgodnieniowe w kreowaniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji kończącej postępowanie główne, wyraźniej jeszcze rysuje się potrzeba rygorystycznego pojmowania i przestrzegania zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, czyli bez wyłączania spod jej obowiązywania także czynności podejmowanych przed organem współdziałającym. Nie ma podstaw do różnicowania uprawnień strony w zależności od tego czy już wcześniej występowała w postępowaniu głównym”⁵.
Na tej podstawie uchwałą siedmiu sędziów NSA w Warszawie ustalił zasadę, w myśl której, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 kpa, narusza przepis art. 106 § 1 kpa⁶. Nadto, zdaniem NSA „wadliwość decyzji organu decydującego w przypadku braku rozpoznania zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego obok wskazania na uchybienie art. 106 § 1 kpa uzasadnione jest także naruszeniem art. 7 i 77 kpa (skoro inaczej zanegowany byłby obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy), art. 6 kpa (niedozwolone jest bowiem w świetle zasady legalności oparcie się na niestabilnym jeszcze stanowisku organu współdziałającego), art. 10 kpa (strona ma prawo do udziału także w drugoinstancyjnym postępowaniu zmierzającym do ostatecznego sformułowania stanowiska organu współdziałającego), art. 15 kpa (zasadą w kpa jest bowiem dwuinstancyjność)”⁷.

B/

W niniejszej sprawie organ administracyjny dopuścił „A” do udziału w postępowaniu w charakterze strony dopiero w dniu …………………… roku.
W dniu ……………………… roku „A” doręczono postanowienie Wojewody …………………… uzgadniające przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie parkingu dla samochodów osobowych. Na postanowienie to „A” złożyło zażalenie.
Nie czekając na rozstrzygnięcie postępowania uzgodnieniowego Prezydent Miasta ……………… a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydały decyzje w tej sprawie.
Odwołujący podziela stanowisko wyrażone i ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym oba organy winny wstrzymać się z rozpoznaniem wniosku ………………………… Sp. z o.o. do czasu zakończenia postępowania uzgodnieniowego, tj. do czasu rozpoznania zażalenia wniesionego w toku postępowania przez „A”. Nie czyniąc tego organ naruszył art. 106 § 1 kpa, w związku z art. 6, 7, 10, 15 i 77 kpa.
W związku z powyższym skarga jest całkowicie uzasadniona.

C/

W toku postępowania zostały wydane postanowienia uzgadniające wniosek złożony w tej sprawie przez Zarząd Dróg Miejskich, Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
Żadne z tych postanowień nie zostało doręczone „A”.
„A” nie miało zatem możliwości ani zapoznania się z treścią tych postanowień, ani możliwości ich kwestionowania w toku postępowania wydanego w pierwszej instancji. Takie działanie rażąco naruszało prawo, uniemożliwiając stronie czynny udział w każdym stadium postępowania.
Mimo takich uchybień i uniemożliwienia „A” udziału w postępowaniu, organ II instancji nie uchylił decyzji i umorzył postępowanie w sprawie. Całkowicie nietrafnie organ odwoławczy uznał, iż „A” nie miało uprawnień do wypowiadania się w tych sprawach.
Takie uchybienie również uzasadnia uwzględnienie skargi w całości.

V.

Art. 10 kpa statuuje prawo strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak podkreśla piśmiennictwo, „jest to prawo wypowiedzenia „ostatniego słowa” w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia”⁸. Naruszenie tej zasady jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony⁹.
Orzekający w sprawie organ I instancji uniemożliwił Stowarzyszeniu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zawiadamiając o tym prawie na jeden dzień przed doręczeniem decyzji.
Organ orzekający w II instancji w ogóle nie zawiadomił „A” o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, całkowicie wyłączając uprawnienie wynikające z treści art. 10 kpa.
Działanie organów administracji uniemożliwiły „A” wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Takie uchybienie ma charakter kwalifikowany (rażący) i uzasadnia orzeczenie jak na wstępie.

VI.

Organ I instancji orzekający w niniejszej sprawie rażąco naruszył art. 24 § § 3 kpa. W myśl tego przepisu, bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie albo na żądanie strony, albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie innych okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.
Jak podkreśla doktryna, instytucja wyłączenia pracownika służy realizacji w postępowaniu administracyjnym dwóch zasad ogólnych, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych (art. 8 kpa)¹⁰. Przepisy te ustanawiają obowiązek wyłączenia pracownika, a nie tylko możliwość takiego wyłączenia.
W niniejszym postępowaniu zachodziła wskazana wyżej przesłanka wyłączenia ww. pracowników organu administracji publicznej.
Decyzję w niniejszej sprawie wydał pan …………………, on też przygotował projekt decyzji. Sprawę prowadziła pani …………………….
W związku z licznymi naruszeniami procedury mającymi miejsce przy prowadzeniu postępowania w innej sprawie z wniosku ……………………… Sp. z o.o., prowadzonej przez Prezydenta Miasta …………………… pod sygn. akt UA.IV………………………, Prokuratura Rejonowa ……………………… wszczęła postępowania karne w sprawie popełnienia przez tych pracowników Urzędu Miasta przestępstwa.
Mimo złożonego zawiadomienia oraz wniosków o wyłączenie tych pracowników, postępowanie zostało przeprowadzone przez nich do końca. W toku postępowań dopuścili się oni licznych naruszeń prawa.
Takie działania budzą poważne wątpliwości, co do bezstronności pracowników Urzędu Miasta …………………, a w szczególności, co do obiektywizmu rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie. Na tej podstawie uznać należy, iż decyzja została wydana przez pracowników, co do których istniał obowiązek wyłączenia. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób sprzeczny z prawem i wadliwy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji do ponownego rozpoznania.
Stosownie do tresci art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy winien uchylić decyzję wydaną z tak rażącym naruszeniem prawa. Nie czyniąc tego również ten organ dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa.

VII.

Zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza art. 138 kpa w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

A/

NSA wielokrotnie podkreślał, iż „z przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, iż (…) organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organy administracji państwowej obowiązane są także przeprowadzić dowody wskazane przez stronę (…). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w kpa zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Zarówno w nauce jak i w praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. (…)
- po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa,
- po drugie - ocena, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego,
- po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 kpa szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny,
- po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki”¹¹.
Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Stosownie bowiem do przepisu art. 77 § 1 i 80 k.p.a. - podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ podatkowy pełnego materiału dowodowego - pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego¹².
Wyłącznie wyczerpująco zebrany materiał dowodowy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) podlega swobodnej ocenie organu¹³. Jako dowolne należy przy tym traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)¹⁴.
W niniejszej sprawie żaden z organów orzekających w sprawie nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, w tym dowodów wnioskowanych przez „A”. W szczególności nie przesłuchały zawnioskowanych przez „A” świadków, ani nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego, o przeprowadzenie którego „A” wnosiło. Dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zmierzały bowiem do wykazania, jaki wpływ będzie miała inwestycja na pobliskie tereny zabudowy mieszkaniowej.
Organy nie przeprowadziły również żadnego postępowania z urzędu. Organy w ogóle nie zweryfikowały twierdzeń wnioskodawcy zawartych we wniosku ani w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W ogóle nie spróbował ustalić, jak wygląda teren objęty wnioskiem, i czym jest w chwili obecnej zabudowany. W szczególności nie próbowały zweryfikować twierdzeń Stowarzyszenia o stanie faktycznym zachodzącym w sprawie.
Całkowicie nietrafne jest stwierdzenie, iż to „A” winno samo dodatkowe dowody samo przeprowadzić, skoro chce z nich wywodzić skutki zachowań korzystne dla siebie. Abstrahując od wadliwości tego rozumowania wątpliwości budzi bowiem w jaki sposób „A” winno np. samo przesłuchać świadków.

B/

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem „organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji”¹⁵. Organ odwoławczy winien przeprowadzić postępowanie w pełnym zakresie i merytorycznie zbadać sprawę¹⁶.
Aprobując powyższy pogląd zważyć należy, iż również Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające w tej sprawie winno przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe celem zbadania sprawy.
Nie czyniąc tego, uznać należy, iż organ nie zebrał całości materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy i oparł swoje rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym. W konsekwencji organ nie mógł rozpatrzyć całości materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Tym samym rażąco naruszył art. 7, 77 i 80 kpa, w sposób uzasadniający uchylenie edycji i orzeczenie jak na wstępie.

VIII.

Wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji znajduje pełne oparcie w normie prawnej wynikającej z treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazane wyżej uchybienia jednoznacznie wskazują, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

IX.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w całości znajduje pełne oparcie w normie prawnej wynikającej z treści art. 63 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W braku wstrzymania wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla środowiska i tysięcy ludzi zamieszkałych w okolicy przedmiotowego parkingu.
Przedmiotowa decyzja umożliwia wnioskodawcy podjęcie dalszego procesu inwestycyjnego i posadowienie na tym terenie kilkuhektarowego parkingu dla samochodów osobowych i ciężarowych, a w konsekwencji wprowadzenie na tym terenie dziesiątek ton gazów i pyłów. W sytuacji, gdy przedstawiona przez wnioskodawcę dokumentacja nie została w żaden sposób zweryfikowana, istnieje poważne ryzyko katastrofy ekologicznej na wielką skalę.

X.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w tej sprawie znajduje pełne uzasadnienie w treści art. 246 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. „A” nie ma chwili obecnej żadnego majątku umożliwiającego mu opłacenie wpisu sądowego w tej sprawie.
Formularz o przyznanie prawa pomocy podpisany przez Prezesa „A” – …………………………… załączam.



/adwokat Tomasz Grzybkowski, adwokat Tomasz Guzek/

Załączniki:
1. wniosek o przyznanie prawa pomocy,
2. dwa odpisy skargi. ¹ Wyroki NSA w Warszawie z 15 września 2000 roku, III SA 417/00, LEX nr 47217 oraz z 20 sierpnia 1999 roku, IV SA 848/98, LEX nr 47870.
² Wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 października 2001 roku, V SA 3368/00, LEX nr 50119.
³ Wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 października 2001 roku, V SA 3368/00, LEX nr 50119 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 1999 roku, IV SA 1695/97, LEX nr 45131.
⁴ Wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 października 2001 roku, V SA 3368/00, LEX nr 50119 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 1999 roku, IV SA 1695/97, LEX nr 45131.
⁵ Wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 marca 1999 roku, IV SAB 273/98, LEX nr 46788.
⁶ Uchwała siedmiu sędziów NSA w Warszawie z dnia 9 listopada 1998 roku, OPS 8/98, ONSA 1999/1/7 oraz wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 roku, IV SA 1512/98, LEX nr 48178; podobnie B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 488.
⁷ Wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 roku, IV SA 1512/98, LEX nr 48178.
⁸ W. Dawidowicz Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu Warszawa 1983, s. 94
⁹ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 85.
¹⁰ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 169.
¹¹ Wyrok NSA w Lublinie z 17 maja 1994 roku, SA/Lu 1921/93, LEX nr 26517.
¹² Wyrok NSA we Wrocławiu z 29 września 1997 roku, I SA/Wr 700/97, LEX nr 30873.
¹³ Wyrok NSA w Gdańsku z 20 marca 1996 roku, SA/Gd 1062/95, LEX nr 26667
¹⁴ Wyrok SN z 23 listopada 1994 roku, III ARN 55/94, OSNAP 1995/7/83.
¹⁵ Wyrok NSA w Warszawie z 26 maja 1998 roku, II SA 420/98, LEX nr 41390 oraz wyrok NSA w Krakowie z 5 stycznia 1995 roku, SA/Kr 1682/94, Biul.Skarb. 1995/5/30.
¹⁶ Wyrok NSA w Łodzi z 29 kwietnia 1999 roku, I SA/Łd 112/98, LEX nr 37240.