Komornik może zabrać również mieszkanie spółdzielcze

  Poznań, dnia 19 marca 2007 roku
SKARGA
na czynności komornika

w sprawie:
X Sp. z o.o.
ul. V
...-.... P

- w i e r z y c i e l a -

zast. przez: adwokatów:
Tomasza Grzybkowskiego i Tomasza Guzka,
Adwokacka Spółka Partnerska Grzybkowski & Guzek
61-762 Poznań, ul. Dominikańska 3

- c/a -

RW
ul. K
.. ... S

- d ł u ż n i k a -

sygn. akt KM
Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W


I Wydział Cywilny
Sądu Rejonowego
ul. Mickiewicza 2
64-200 Wolsztyn


W imieniu wierzyciela, z powołaniem się na załączone pełnomocnictwo do reprezentowania w tej sprawie, wnoszę:

s k a r g ę

na postanowienie Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w ............. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wnoszę o:

I. uchylenie zaskarżonego postanowienia,

II. zasądzenie od dłużnika na rzecz wierzyciela zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 240,00 złotych, określonych umową pomiędzy pełnomocnikiem a wierzycielem, oraz kwoty 15,00 złotych tytułem zwrotu opłaty za pełnomocnictwo.



U Z A S A D N I E N I E


I.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym.
Jednocześnie zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy przy wykonywaniu czynności komornik podlega tylko ustawom oraz orzeczeniom sądu.  
Nadto w myśl art. 7 Konstytucji RP, wyrażającym zasadę praworządności, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa¹. Praworządność oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego². Komornik powinien zatem wydać orzeczenie w oparciu o podstawę prawną - normatywną i proceduralną, którą mogą być wyłącznie obowiązujące przepisy prawa powszechnie obowiązującego.
Jak podkreśla doktryna, dany przepis obowiązuje, jeżeli:
· został ustanowiony zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym systemie prawa i wszedł w życie, lub jest uznaną konsekwencją przepisów należących do systemu;
· nie został formalnie derogowany;
· nie jest sprzeczny z żadnym z przepisów obowiązujących w systemie.
W niniejszej sprawie Komornik zastosował przepis art. 172 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
Wyrokiem z dnia 30 marca 2004 roku, opublikowanym w Dzienniku Ustaw w dniu 15 kwietnia 2004 roku, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż przepis ten jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji przez to, że ingeruje w sferę ochrony ukształtowanych już praw majątkowych³ oraz, iż ograniczenie skuteczności nabycia spółdzielczego prawa do lokali wyłącznie do nabywców będących członkami spółdzielni mieszkaniowej nie jest konieczne i nie pozostaje w związku z wartościami wymienionymi w art, 31 ust. 3 Konstytucji. Po wejściu w życie wyroku, przepis ten stracił moc obowiązującą, a zatem stracił moc.
Skutkiem wejścia przedmiotowego orzeczenia w życie jest formalna derogacja przepisu art. 17 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Od dnia 15 kwietnia 2004 roku przepis ten nie może być stosowany jako podstawa prawna żadnego orzeczenia. W myśl art. 7 Konstytucji RP Komornik nie mógł zatem w dniu ................. 2004 roku orzec na podstawie derogowanego przepisu.
Orzekając na podstawie uchylonego przepisu Komornik naruszył rażąco art. 7 Konstytucji RP, co uzasadnia uchylenie wydanego postanowienia.

II.

Wydając zaskarżone postanowienie Komornik pominął również art. 190 Konstytucji RP. W myśl ust. 1 i 3 tego przepisu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą, są ostateczne, i wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
Skutkiem wejścia w życie orzeczenia Trybunału derogującego określony przepis jest zakaz stosowania normy niekonstytucyjnej w żadnym przyszłym (po wydaniu wyroku) stanie rzeczy⁴. Od dnia wejścia w życie wyroku z dnia 30 marca 2004 roku, żaden organ władzy publicznej, w tym, nie może zastosować w żadnym stanie faktycznym art. 17 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
Ponadto, w myśl art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
Jak podkreślał wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny – przepis ten wskazuje na wyraźną wolę ustrojodawcy, aby sprawa już rozwiązana (rozstrzygnięta) na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją, była załatwiona, i to bez niekonstytucyjnego przepisu. Jest to podmiotowe, konstytucyjne prawo uprawnionego^5. „Wznowienie”, o którym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji - ma szerszy sens - obejmując wszelkie instrumenty proceduralne stojące do dyspozycji stron i sądów, dzięki których wykorzystaniu możliwe jest przywrócenie stanu konstytucyjności⁶.
Z art. 190 ust. 4 Konstytucji wynika zatem, iż każdemu przysługuje prawo do ponownego rozstrzygnięcia prawomocnego orzeczenia opartego na niekonstytucyjnym przepisie, po wejściu w życie orzeczenia Trybunału, stwierdzającego jego niekonstytucyjność. A maiori ad minus (interpretując z większego na mniejsze, biorąc pod uwagę zakres naruszenia), należy uznać, że tym bardziej każdemu, kto wszczął postępowanie na podstawie niekonstytucyjnego stanu prawnego, które do dnia wydania decyzji nie zostało zakończone, przysługuje prawo do rozpoznania sprawy i jej rozstrzygnięcia z pominięciem niekonstytucyjnego przepisu.
Zastosowanie przez Komornika niekonstytucyjnego przepisu, który został skutecznie derogowany z systemu prawa stanowi rażące naruszenie art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP.

III.

Zgodnie z utrwalonym w judykaturze i nauce prawa poglądem, do przepisów, które zawierają jedynie formułę o ich wejściu w życie z dniem ogłoszenia, powinna mieć zastosowanie zasada bezpośredniego działania nowej normy prawnej⁷. Polega ona na tym, iż od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały wcześniej, przed wejściem w życie nowych przepisów, ale które trwają w czasie dokonywania zmiany prawa⁸.
Orzecznictwo dopuszcza odstąpienie od tej zasady wyłącznie w szczególnych przypadkach – gdy stosowanie takiego rozwiązania prowadziłoby do pogwałcenia wartości konstytucyjnych, w szczególności w wypadku, gdy zmieniony przepis prawa pogarsza sytuację prawną jego adresatów⁹. W przedmiotowej sprawie stosowanie „nowego” prawa z pewnością nie prowadzi do pogwałcenia wartości konstytucyjnych. Wręcz przeciwnie – to stosowanie prawa uchylonego, niekonstytucyjnego, prowadzi do naruszenia wartości konstytucyjnych – art. 31 ust. 1 Konstytucji¹⁰, art. 190 Konstytucji, a także art. 64 ust. 1 Konstytucji, proklamującego prawo do własności i innych praw majątkowych. Uchylenie przepisów nie pogarsza też sytuacji zainteresowanych, umożliwiając im skuteczne zbycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Całkowicie bezzasadne jest zatem stosowanie do postępowania egzekucyjnego wszczętego po 15 kwietnia 2004 roku przepisu art. 17 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
Stosując ten przepis Komornik naruszył prawo, co uzasadnia uchylenie wydanego przez niego postanowienia.
Umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie w jakim dotyczy własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, z uzasadnieniem, iż wykreślenie dłużników z rejestru spółdzielni w roku 2002 spowodowało niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a możliwość jego prowadzenia istniałaby jedynie wówczas, gdyby wykreślenie z rejestru nastąpiło po 15 kwietnia 2004 roku, rażąco narusza przepisy Konstytucji, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze wnoszę jak na wstępie.

IV.

Koszty zastępstwa adwokackiego w tej sprawie, wynikają z zawartej umowy pomiędzy Adwokacką Spółką Partnerską Grzybkowski & Guzek a wierzycielem i znajdują pełne oparcie w normie prawnej wynikającej z § 10 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348).



/adwokat Tomasz Grzybkowski, adwokat Tomasz Guzek/


Załączniki:
1. pełnomocnictwo,
2. odpis z KRS X Sp. z o.o.,
3. 50,00 złotych opłaty sądowej,
4. odpis skargi.
 ¹ A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wróbel „Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz”, Zakamycze 2000, s. 121.
² J. Wróblewski „Wartości a decyzje sądowe”, Ossolineum 1973, s. 65.
³ Wyrok TK z 30 marca 2004 roku, K 32/03, OTK-A 2004/3/22
⁴ K. Gonera E. Łętowska „Artykuł 190 Konstytucji i jego konsekwencje w praktyce sądowej”, PiP 9/2003, s. 14-15.
⁵ Wyrok TK z 20 lutego 2002 r., K 39/00, OTK ZU nr 2002/1A/4, podobnie wyrok TK z 9 czerwca 2003 roku, SK 5/03, OTK-A 2003/6/50.
⁶ Wyrok TK z 9 czerwca 2003 roku, SK 5/03, OTK-A 2003/6/50.
⁷ Tak w uzasadnieniu uchwały pełnego składu Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 maja 1993 r. sygn. III AZP 36/92, OSNCP 1993, nr 11, poz. 186, podobnie uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1996 r. sygn. III CZP 94/96, OSP 1997, nr 1, poz. 33; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1996 r. sygn. III SA 624/96 oraz z dnia 4 grudnia 1996 r. sygn. III SA 967/96 - nie publikowane; a także uchwała pięciu sędziów NSA z 20 października 1997 roku, FPK 11/97, ONSA 1998/1/10.
⁸ Uchwała pięciu sędziów NSA z 20 października 1997 roku, FPK 11/97, ONSA 1998/1/10.
⁹ Orzeczenie TK z dnia 2 marca 1993 r., K. 9/92, OTK 1993/1/6; podobnie uchwała siedmiu sędziów NSA z 21 lutego 2000 roku, OPS 6/99, ONSA 2000/3/89 oraz S. Wronkowska „Zmiany w systemie prawnym” PiP 8/1991, s. 6.
¹⁰ Wskazanego jako wzorzec niekonstytucyjności w wyroku TK z 18 lutego 2004 roku.